BALADË E HIDHUR - Sokrat Habilaj

Sokrat Habilaj  




            















Duket gjithë bota e ka harruar,
Plakun Jorgo, të moçëm atje në jug.
Nga shtëpia me pjergull mbuluar,
Veç ai del e hyn, i vetëm si një murg...
 
Ka mbirë bari në rrugën e shkretë,
Atje ku plaku shkel e ndjehet ngushtë.
Nëse punët i bëri mirë në jetë,
Ka frikë se mos ikën prej saj me turp...
 
Nuk është fjala për dy pika lot,
Nuk është fjala kush do të qajë me zë.
Por të gjithë janë larg, e s'vijnë dot,
Sa për të hapur një varr, një varr për të.
 
Dhe çapitet drejt varreve nën ulli,
Plaku Jorgo, i lodhur e në heshtje,
Kur duhen njerëzit, ku t'i gjejë ai,
Dhe nis të gërmojë një varr për vete.
 
U lodh plaku, se ish e ashpër toka,
Por gropën e hapi, nuk e la në mes.
U ulë atje ku do të prehej koka,
Dhe nisi të qajë, të qajë me dënesë.
 
Por dikush i trokiti kur ra në shtrat
Dhe nga sytë pa gjumë u tremb loti.
Plaku hapi portën e shtangu në çast,
E dini kush ishte?! Ishte vet Zoti!
 
-Plak, kush e hapi gropën? - pyeti Ai,
-E hapa unë, - tha plaku me ndrojtje.
-E di kush jep urdhër për një varr të ri!?
-Po, tha plaku, - kjo është puna jote!
 
-Kush e vë radhën kush ikën i pari?!
-Ti,- tha plaku,- por ndryshon ky fati im!
-Nesër duhet të jetë mbyllur varri!
Dha urdhër Zoti dhe iku si vegim.
 
Kaq foli Zoti edhe iku tutje,
Pa pritur ç'do të thoshte plaku në portë.
Plaku Jorgo s'kishte moshë për ngutje,
Mërmëriti me vete e s'foli dot.
 
*     *
    *
 
Plaku Jorgo ishte vërtet nopran ca,
Por me Zotin s'donte të ish’ kryeneç.
Eh, Zoti, tha ka punë më të mëdha,
E s'ndjek dot gjithë njerëzit veç e veç.
 
E Zotit ia prishi për herë të parë.
(Zoti s'u lut. Zoti s'lutet asnjëherë!)
Le të rrijë, tha plaku, ashtu ai varr,
E kam për vete dhe jo për të tjerë...
 
Dhe e la gropën atje mbi një pllajë,
Si shtëpizë e re me derën hapur.
Dimri derdhet gjithë rrebesh sipër saj,
E vera djeg diellin e përflakur.
 
*     *
   *    
 
Plaku Jorgo pret dikë i vetmuar,
Si në tjetër botë i duket vetja.
Vërtet të gjithë e kanë harruar,
Po atë e ka harruar edhe vdekja...
 
Dhe rri pranë gropës që hapi dikur,
(Tani është një pirg dheu si kube),
Lutet plaku Jorgo, mbështetur mbi një gur,
Për djalin e tij, mbuluar atje...




0 comments:

Google+ Followers