FRAGMENT NGA ROMANI “ NATA PA MËNGJES”

Biser Mehmeti

Biser Mehmeti
Biser Mehmeti, u lind në fshati Sefer të Preshevës, shkollën fillore dhe të mesme i kreu në Ferizaj, kurse fakultetin e letërsisë dhe të gjuhës shqipe në Prishtinë. Gjatë kohës sa ka qenë stundent ka bashkëpunuar me revistat "Zëri i rinisë" dhe "Bota e re" ku ka botuar një numër të madh shkrimesh gazetareske, por edhe krijime të ndryshme letrare. Me shkrime letrare  merret që nga shkolla e mesme Është bashkautor në librin “Katërmbëdhjetë autorë” i botuar në vitin 1985 në Ferizaj,nga Klubi letrar “De Rada”( të cilin pushteti i atëhershëm  e pati djegur!)dhe në antologjinë “Orët e bardha” të krijuesve të klubit letrar “De Rada” të Ferizajt,botuar në vitin 2001. Në gazetën "Bota sot" ka botuar një numër të madh tegimesh. Në vitin 2004 në SHB "Vatra" në Shkup ka botuar romanin "Nata pa mëngjes". Në dorëshkrim ka përmbledhjen me tregime "Katër kalorësit e apokalispsit". Punon në Ferizaj si  mësimdhëns i gjuhës shqipe.



FRAGMENT NGA ROMANI “ NATA PA MËNGJES”

…Ditët që rodhën më vonë nuk sollën asgjë në jetën time. E vetmja gjë që ndryshonte ishte qielli,i cili i ngjante një njeriut që dergjet një kohë të gjatë e pastaj sëish këndellet. Mirëpo këndellja e tij ishte tepër e ngadalshme, madje gjithnjë merrte diçka nga e kaluara. Mjegullat e murme që dikur shtriheshin si qefin mbi hapësirë kushedi kah ishin tretur. Qielli kishte mbetur i zbrazët si një varr që nuk e mban kufomën brenda. Dukej i lodhur nga një rrugë e gjatë e tash munedohej të bënte një gjumë të qetë… Gjatë ditëve kur stinët kishin filluar të grindeshin në mes veti, varrtari gjithnjë vinte në mëngjes, në mesditë dhe në mbrëmje… Sot ose nesër do të bëhet dasmë që nuk mbahet mend! Dhe kur bëhet dasmë rreziku për të vdekur është i madh, ngase atëherë gëzimet arrijnë kulmin, më thoshte ai… Unë isha i bindur  marrëzisht se dasmë nuk do të bëhej fare. E përse nuk do të bëhej nuk e dija. Njerëzit i kishte hapluar një dëshirë e madhe që dasma të bëhej patjetër, që kokat e tyre të preheshin e pastaj të rokulliseshin gjithnjë nëpër një rrugë të rrëpittë, e cila nuk do të përufnondte kurrrë. Disa nuk përtuan t’i shkruajnë letra mbretit dhe t’i luteshin që ta martonte vajzën e vetme sa më parë, ngase ajo tërë jetën e kishte kaluar e mbyllur në dhomën e saj që kishte vështrimin kah malet e larta. Ushtarët vazhdonin të patrullonin nëpër rrugë të lirë, pinin duhan të mirë dhe flisnin për vajzën e mbretit…
-Njëherë e kam parë vajzën e mbretit për vrimën e çelësit! Ishte një bukuri magjike, një dritë vezlluese që nuk mund të përshkruhet me fjalë….
-Jo more, ajo është një vajzë e shëmtuar! Unë  me sytë e mi ia kam parë fytyrën e djegur, syrin e vërbër, gojën e shëmtuar, bythët e mëdha…
-Vajza e mbretit nuk është e vërtetë! Ajo është një krijësë e çuditshme që i ngjan njeriut, po që njeri nuk është! Vetë e kam parë si ecte me katër këmbë, si hante bari dhe si fliste si njeri…
Gjatë kësaj kohe gjithnjë qëndroja i mbyllur në kasollën time të braktusr dhe gjithnjë  prisja të kthehet mbreti i zhdukur nga pallati dhe të më tregonte për vajzën e mbretit të huaj. Koha kalonte shumë ngadalë, kurse nga ai nuk duhej asnjë gjurmë. Dikur fillova të besoj se ai ishte martuar me vajzën e mbretit, se tri net kishte bërë qejf me të, kurse natën e katërt kishte dashur ta mbyste mbretin e huaj… Pas një kohe të gjatë më lindi dëshira t’i tregoj dikujt për kthimin e mbretit tonë, ngase nuk dëshiroja që të vdisja me këtë mister në shpirt. Dhe një ditë vendosa të shkoj te varrtari dhe t’i shpallja fshehtësinë e vetme që e ruaja në zemër. Rrugës hetova se qielli herë bëhej i zi, herë i bardhë, herë i kuq. Gjatë kësaj kohe herë ishte dimër polar, herë pranverë tropikale. Hapërisa herë bëhej e ngushte , herë e gjerë. Së shpejti hetove se herë plakësha, herë përtrihesha… Në kthesën e parë , aty ku takohej perëndimi dhe lindja., katër ushtarë të mbretit bënin një gjumë të trilluar. Njëri  prej tyte, i cili kishte fytyrë të vogël si të miut, shihte ëndërr sikur martohej me vajzën e mbretit, të cilën nuk dinte ku ta fshihte për të bërë qejf me të… Kur bëra të kaloj në heshtje të thellë njëri prej tyre u zgjua nga gjumi e pastaj më tha: hej, ti që jen ngritur nga varri! Ku dreqin dëshiron të shkosh?!...Derisa e vështroja në sytë e tij pashë një lumë që sillej e mbështillej nëpër një humnerë të thellë. Pak më tutje pashë do male të larta, të cilat ishin kalbur nga stina e ftohtë… Unë, i thashë me një zë që nuk ishte imi, nuk shkoj askund, madje as që kam shkuar ndonjëherë dikund! Gjithnjë kam qëndruar në këtë vend të shkretë dhe kam pritur vdekjen time të më shpie në ferr… Ushtari në fillim qeshi pa zë e më vonë me zë. Nga qeshja e tij u zgjuan edhe ushtarët e tjerë, të cilët klithën në kor: uh, sa shpejt u krye dasma e mbretit….

PËRMBLEDHJA POETIKE: "KRISMA E FJALËS" nga SHABAN CAKOLLI



Photobucket
KRISMA E FJALES
Autori: Shaban Cakolli

JEHONA E SHEKUJVE

Aty pran trotuarit
rrokaqielli përgëdhel yjet
më poshtë
nën hije purgatori
tenda e fshehur e mallkimit


Në guvën e shpirtit

Në guvën e shpirtit

Shpresa – ylber amshimi
ngrihet hark në qiell
nënë të cilin rrjedh
lumi i amshimit

Kush është ai trim
që mund ta kapërcejë
harkun e fatit të vet
që poemën e vet
ta dëgjojë për së gjalli


FJALA JUAJ

Në kujtesë do mbetet
ajo fjalë
që vjen maleve
me flakën e kushtrimit
heu
kush është trim
se ora ka ardhë
ujkun e çalë
ta heqim zvarrë
nëpër baltë


UNË DHE MALLI

Tërë natën bashkë
unë dhe malli

na mbyti halli
i kësaj jete jallane

Kur s’kam gjumë fare
ndez një cigare
brengat t’ kthej në tym


DROJA

Druaj se djalli
me xixa stralli
na vizaton yllin
midis balli

Vijnë pastaj hijenat
t’i grisin pelenat
e foshnjeve të palindura

Këta klysh popi
soji e sorrollopi
që të pijnë gjak populli
shekulli s’i ngopi

Në këtë rreth harkor
të rrugëtimit mizor
vetëm lëmshi i fatit
na mbeti në dorë


FJALA E HUMBUR

Mbeta pa fjalë
a ditën kur jam nisur në jetë
rrugëve të paruugë
në dritë e mugë

Në guvën e shpirtit
ndryer është qe një shekull
e betuar nën dritë qiri
para ikonës sate
liri


KAPTINA II
GJURMË PAS GJURME


E GJATË KJO NATË
Sonte
gjithçka po fle në qetësinë ë vet

Në dhomën time
qielli i ka ndezur fanarët
të mos tremben
qelizat që tajisin
lëngun e jetës

të gjatë shekujt
që flejnë dhomat flejnë qytetet
sonte gjumë nuk kanë vetëm poetët
bëjnë qarqe,
nëpër vargje
të regjur si gëzofet
shkrihen në vuajtjet e popullit.


E NDIEJ HUMBJEN

Viti shkel vitin
pesha bie
pingul në shpirtin tim
tretur në mërgim

Një pjesë e diellit
m’ është shkëputur
nga qielli i bebëz
nga hija e lotit tim
derdhur
në dhe të huaj

Nëse unë s’ kthehem
hija ime do të bredhë
trotuareve të nbotës
pas mallit tim

Për çdo natë
e bëj nga një shtegëtim
në mendje
për në shtëpi
për amanetin e nënës
para se të japë lamtumirën
pranverave të ikura pa kthim


HALL MBI HALL

Turma shkojnë
turma vijnë
mbijnë si bari i keq
në faqen e blertë të globit

Prej shekulli në shekull
kërkojnë lëmoshë
trotuareve të fatit

Trokasin në portë të hapur
kastat luksoze
të ngopura parfumnesh
të një biznesi të ndyrë


ORA JONË

Gjurmë pas gjurme
bjeshkë pas bjeshke
na ndoq sopata shpatën
nëpër shekuj

Këtu varrë e atje varrë
më bëhet shpirti mulli ere
në skëterrë pas skëterre
deri kur të bredh me bredh
kështu,o shpirti im?
nga të palarat
e botës pelim

Këtu s' jam
atje s’më lënë,
o nënë

qenia ime e ndarë në dysh
në udhëkryq


E BUKURA MORE

Moj e bukura More
si të lash, e më s'të pash
si të lash, si të lash
si të lash, e më s'të pash
(popullore)

Ec nëpër të kaluarën
për ta gjetur të ardhmen
ëndërro shqip,
frymo shqip
o Arvanit

Hy kalabrisht
i dehur mendimeve
arbërisht
e jetën vazhdo
prore
e dasmën
bëje pleqërisht

Edhe varrin hape
me E bukura More

Rro sa malet
me dhembjen shkëmbore
buzë detit
me shikim të humbur
nga e bukura More


TY QË PO VJEN

Në këtë botë
erdhëm njëlloj
me rregullat e ngurta
të natyrës

A lejon natyra
pamjet me dy fytyra

Njëri maskë
laraskë
në atë degë të fatit
që çukit
kokrrat e inatit

Me kurriz për murriz
tjetri kruan
unazat e shekullit


LAMTUMIRË

Tërë kohën u rropate
për këtë jetë bajate
ndërtoje kulla prej letre
rrokaqiej e pallate

Atë që bëje ditën
rrënoheshin brenda nate

Falë të qoftë
o miku im
ky mashtrim


MORT

Të etur për gjak
këta barbarë
edhe në ëndrrat e tyre
hapnin varr

Po nga varri i tyre
s’ do mbijë as fije bari
vetëm ndonjë gjethe ançari
mund ta sjell
era nga shkretëtira


KËNGË NË DARDANË

Metush Krasniqit

Në Dajkoc
e në Dardanë
anembanë
këndohet një këngë
përjetësie

Këndon bilbili
maje lisit
për një legjendë
që e lindi fisi

Këndojnë në kor
shkëmbi
e lumi
duke rënë
nëpër fushë
për shqiponjen e Krasniqes
në qiellin e kuq
të Kosovës


KOSOVËS

Kosovë
copë fushe e Edenit
me përmasa ëndrre
me qiellin
përplot shqiponja
që ngrejnë qerdhe
nëpër zemrat tona


PËR TY DRITË

Flakadan lirie
që n driconte nëpër zemrat tona
me shekuj

Shekull pagjumësie
është ky
c’ të bëjmë me ty
në cilin qerpik
si në shandan
të vëmë
në cilin qiell
të bebëzave tona
të grisura

Tokë e shenjtëe
e Kosovës
me këtë florë
të kuqe gjaku
me xixëllonja stralli
që dalë kanë
nga nga limfa jonë


NË BRENDI

Këndej gjithë zjarr
e andej akull
vetëm gjurmë
e kthtërave
të stinës në xham

Zjarri djeg
leckat e stinës së ikur
nga fryma e detit
të strukur në gjethe bajameje

Një syth ëndrre
zënë e ka zogun e bilbilit
në kafaz


E GJATË KJO NATË

Sonte
gjithçka po fle në qetësinë ë vet

Në dhomën time
qielli i ka ndezur fanarët
të mos tremben
qelizat që tajisin
lëngun e jetës

të gjatë shekujt
që flejnë dhomat flejnë qytetet
sonte gjumë nuk kanë vetëm poetët
bëjnë qarqe,
nëpër vargje
të regjur si gëzofet
shkrihen në vuajtjet e popullit.


AS NË JETË;AS NË VARR

Më humbi shoku i shpirtit
e zhdukën pa gjurmë
këlyshët e ferrit

S' është askund
as në jetë
as ndër varre.
s’është më hija e tij

Ai s’është askund
se është gjithkund
duke u dhënë shpirt
gurit e drurit


KAPTINA III
ZJARRI QË KA KOSOVA


LETRA E NËNËS

Më çoi nëna letër

shkruar më kishte
me lotët e saj

Liqe i pafundë
dukej pika e mallit
që derdhur ish
nëpër fjalë

Më shkroi nëna letër
dhë një liqe malli
e ktheu në avull
vetëm me një fjalë


RRUGËS PËR NË QIELL

Sa herë mbi çati
na këndonte korbi
nëna e mallkonte
thoshte: këndon morti

Shenjat e shenjta
të krahut të shqiponjës
u dukën në qiell
dhe në palcën tonë
rrymoi liria


ERDHI ORA

Pabesitë e bardha
nga shekulli në shekull
mallin për liri s'na shuan

Brigjeve të ëndrrave
u përplas akullnaja
në rropulli
u trand liria
e ujqërit uluritën
e bjeshkët gjëmuan
e u trembën majet me dëborë
se erdhi ora
e flakës së pashuar
të zjarrit ilir

Dielli ka shndëritur
qiellin e zemrave tona
se jehoi zëri i Ademit
se Hamza i zu pritën
jehut të kushtrimit

i gjallë apo i vdekur
i Besëlidhjes së Gjergjit
jam për jetë


NË UDHËKRYQ

Këtej vihet
andej shkohet
rrugët tona
s'mund të ritakohen.
në brendi
shpalos kujtimin
tëndin dhe timin
i vogël është hapi im
pafund
veç mall e trishtim.


PËRSE MË IKE


Më ike
o mike,
me mëngjesin
e vjeshtës
më le
me hirin e mallit
të ruajë
atë gacë të fshehur
të dashurisë

Mbeta në udhëkryq
të dashurisë
me sy kah qielli
duke pritur
pikat e lotëve të tu
që do t’i sjellin
retë ë kësaj vjeshte


E VËRTETA

Kur kreshnikët tanë
i hapën hartat
atyre në duar
iu dogjën kartat

Lartmadhëria
mbet lakuriq
para pasqyrës
u bë gaz i botës
karikaturë e gjallë
që të bën më lot
të qeshësh

Gomari që shtihej ujk
mbeti pa lëkurë
dhe filloi të pëlliste
deri në kupë të qiellit

Vetëm kur në gjyq
e depozitoi mendjen
u pa sheshit
se burri i botës
për mburrje e kishte
trurin e gomarit


ETIKETA MIRËSJELLJEJE

Atyre iu iu dridhej buza
e u kruhej zuza
tek flisnin me romuza
për luftën e madhe

Urrenin njeri-tjetrin
tek i lanin faqet ndërsjellë
me pështymën e puthjeve

Biografitë plot akuza
kandidatë për biruca
që kur lindën nga lluca

Trima para pasqyrës
para kufomave
dhe dhomave
që kundërmonin ligësi


LOT KOSOVE

Sllav e shkja
dhe djalli i zi
na lakmuan edhe gjelbrimin
e fushave tona
në sy

As me vetëveten s’ lanë
të flisnim njerëzisht
për njerëzimin
se njerëz s’ishin

Shkilnin tokën tonë të bukës
me thundrrat e tyre
me brirë therrnin
qiellin e kaltër
të bebëzave tona

Zjarrin që ka Kosova
për liri tund dheun
dhe shpërthen
deri në qiell
duke djegur e pjekur
mustakët e miu
në fytyrat satanike

Kur shiu i lotëve pushoi
rreze lëshoi liria
dhe me foshnje u mbush shtëpia.


TRIMAT

Zjarrin që ka Kosova
s’e ka Etna
as vullkanet në Tokën e Zjarrtë

Aty ku shpërthen zjarri
ngrohet shqiptari
me flakën e lirisë

Më bënë trim dhe mua
ushtri e rritës
roje e Kosovës
dhe e shkëndijave të gjakut
Mbrapsht në krye Shko poshtë


KAM NJË HALL

Kam një hall
më të madh se lumi
me netë të tëra .
s'më zë gjumi
kështu dje
kështu sot
i përgjumur nëpër glob
mbuluar prej luksi

Anonim
në azil
pa mik e me myk
i mbyllur në terr
endem nëpër vetëvete
në anonimitet rroj
e vdes ngapak
çdo ditë


EMËR I NEMUR

Udhëtarë të territ
hyjnë dhe dalin
nga dera në derë
ecin për teh të thikës
duke u përpjekur
të kërcejnë në humnerë
hapur në anatemë
si fëmijë të humbur
thellë në pyll
lajkash e trishtimi

U lexohet në dritën e syve
mallkimi i territ
ngrysen e gdhihen
me një vel mërzie

Nuk kanë shteg as prag
s'dijnë kah nisen,
as ku ndalen
me këtë rrugë muge
emër të nemur
gurbet
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit


JETË PA SHIJE

Kam etje
si në dimër
ashtu në verë

Tablo e recetës sime
e pij qumësht
më bëhet vrerë
ha bukën
më bëhet gurë.

Para syve perde muge
kjo është panorama ime
në muzgje gjumi

Menu e pashkruar
me një përzgjedhje
për oreksin e humbur të ditës


JETË E VAJ

Rrodhi përrocka ujë loti
rrodhi kot së koti
kur ndryshoi moti

Në katër anët e globit
rri buzë trotuari
duke shikuar
ndërrimin e ngjyrave në semafor

Kërcitën kockat nga reuma
kur filloi riga e shiut
të bjerë nga ai qiell kuq e zi

Në gjysmë u ngrit flamuri.
flamuri i kuq
i larë me gjak
për këtë jetë të pafaj


KAPTINA IV
ËN QIELLIN E HUAJ

MËRGIMTARI

Larg atdheut
larg shtëpie
të shkuan vitet
sikur hije

Vetëm agimi i djalërisë
hap portën e kujtimeve
dhe në fushat e bleruara
të viteve
një çunak këmbëzbathur
mbledh Lulenarçizi

E shkurtër është jeta
si një shirit celuloidi
që fillon në kujtime
dhe mbaron në një beze të bardhë
në murin e moshës

Imazhe gri
si bryma e flokut tënd
ngrin e shkrin në lëvizje
të përhershme
të ëndrrës

Rini e thinjur
stacioneve
presin e përcjellin
vagonat me radhë
që bredhin nga stina në stinë


NËN QIELLIN E HUAJ

Ky qiell mbi rrokaqiell
dhe jeta jonë drith e miell
brenda mureve të betonit
vyshket e pafaj
në këtë nënqiell

Deri në asht unë kam acar.
dhe duhet të mbulohem
me një re të trashë tymi
ose të pëlcas si tollumbace
në duart e një fëmije bonjak
e gjuajtur
nga një shigjetë acari

Zemra ime e mërdhirë
del gjysmëlakuriqn të shëtisë
nëpër kopshtin e mbuluar me vesë


BUZË LUMIT RAJNA

Buzë lumit Rajna
mbi syprinën e ujit
hijen mallit e ndeza
tani jam pa hije
i lehtë si avulli
si një hije malli
që ka rënë mbi ujë


ME SHTEGTARËT

Bashkë me dallëndyshet
u nisëm
për një ditë shtegëtimi

Kaluam fusha
lumenj dhe detra
për ta gjetur folenë
e stërgjyshërve pellazg

Kur vinin pranverat
dhe bora shkrihej
në diell shfaqej
strofulli i lashtë
në një dege të tharë


KUR DOLA PREJ SHTËPISË

Kur dola prej shtëpisë
ia dhash flakën rinisë

Si qen e tërbuar
lehte uria
e skamnorit
në dheun e huaj

Erdhi koha për t’ u nisë
dhe i thash nënës
të ma varë atë bazybe
në qafë
që të më ruaj
nga syri i keq i mërgimit

Zemra e nënës
u vyshk për një minut
siç vyshket lulja nën brymë
dhe zemra e mërgimtarit nga malli

Një vaj i padukshëm
ma dridhi buzën
dhe s’ mund të them
asnjë fjalë malli
për tokën që po e lë

Jetë e namur
sot për nesër
me rininë e humbur viteve
të njomura me lot

Vitet shënohen
me hijeroglifet
për historinë fatkeqe
të brezave që po vijnë


MALLI PËR KROIN E FSHATIT

Ngjiten vashat shpatit
shkojnë te kroi i fshatit
të buta si delet
i zbukurojnë belet
kur ngjesin kordelet.

Qafat me rruzare
n’kostume shqiptare
qëndisur me rreze

Kroi i fshatit
ujë rrjedh teposhtë
nga fushat
për t’i çmendur çunat
për t’i joshur çupat

Tani më zgjon etjen
në këtë tokë mërgimi
malli më djeg shtatit
për kroin e fshatit.


NËNË MOJ NËNË

Kur u ndava nga ti
o nënë
qava natën e tërë
se kisha mall
për një fjalë tënden

Kur m’i këndoje ninullat
o nënë
në gjoksin tënd.
fluturoja në qiell


Më ty për dore
hapëroja nëpër oborre
dhe sot
më merr marrë malli
të më marrish përdore.
o nënë

Rrudhat e pleqërisë
sa të hijshme i kishe
si vija të dritës të yjeve në qiell
në netët plot hënë

Sa më ka marr malli
për një bukë
nga dora jote.
o nënë
për një bukë misri
me shije fëmijërie

Si zgavër lisi
zemra më është bërë
ke era fsheh borën
për flokët e mia

Edhe zogjët e malit
nëse më thërrasi
t’ i lot mos lësho
qëndro dhe më prit
se do të kthehem një ditë.


NË VIZION

Në një kopsht në Osnabrück
me një me një dallëndyshe u bëra mik

Zemra bëri benë
se do t’ia ruaj folenë
derisa të kthehet nga shtegëtimi

Iku duke më përshëndet
me krahun e lehtë.
zogu i shkretë

Kalon detëra edhe toka
të sjell të fala
nga Shiroka

N’ ma pashë nënën me lot në sy
ajo qanë edhe për ty:


I ZHDUKUR

Një gotë verë
një cigare
si në odat
shqiptare
shuaj mallin e vendliondjes

Pa shtëpi e katandi
shterg i humbur
në stinë vjeshte

Jam shumë larg
vetë syrgjyn
me një gotë
dhe tym duhani
rendis ditët
në rruzaret e vitit

KUSH JEMI

Kështu ishte
kur jetë
bënim me dreqërit

Brejtësit na e grisnin
dokumentin e identitetit
të mos e njohim
as shembëlltyrën tonë
në ujin e pusit

Na pyesnin: Kush jeni?
nga vini?
a ke dëshmi
për identitet

Ja këtë kartë ndërkombëtare
se këtu kemi ardhur
nga ferri ynë
se jemi në thelb
origjinal


VIZIONARIT

I.Rugovës

Jeta
hije e vogël
Për ëndrrën tonë
të madhe

Mbyll një portë
hap një portë
për të dalë në një moshë tjetër

Edhi dita
t’ mbledhim frutet
në atë pemë të jetës
në mungesën tënde

Dita e dhimbje se madhe

N'shekuj morti
u rritën brezat
duke pritur
të vish ti
me një fanar ardhmërie në dorë

Tani një diell i kuq
rri varur
në atë degë të
të bleruar
në pemën e jetës

Ai iku
po një brerore lirie
ndriçon përjetësisht
në atë afresk
me portretin tënd


ANTIHISTORIKE

Sa herë ia shikoj fytyrën
mësuesit të historisë
më bëhet se lexoj
një pergamenë të lashtë
të zhubrosur nga vitet


NË FLAKËN E KUSHTRIMIT

Në kërkim të fatit

Znj. Reile Hildebrandt

Sa shumë lustra fjalësh për paqaën
po botës s’ia ndërron fgaqen
prej mesjete
ne histori
s’ia ndërron kush numrin
kësaj flete
të lirbrit të fatit

Karvane të pandalura
nëpër rrjeta rrugësh
të labirinthit në Ballkan
jetë insektesh bënin
nëpër shekuj

Nga muri kinez
deri te Muri i Berlinit
nëpër gjurmët e hirin
fati shtijohej
nga brezi në brez

Edhe sot
nën harkun e fatit
rrjedh ai lumë i pagjumë
njerëzish
për të dalë
në atë fushë jeshile të Edenit

Poezi nga Viola Isufaj


Viola Isufaj ka lindur në Durrës në vitin 1980. Punon si pedagoge në Fakultetin e Historisë dhe të Filologjise, Dega Gjuhë-Letërsi, Universiteti i Tiranës.
Ka botuar artikuj shkencorë, ka kumtuar në disa konferenca shkencore kombëtare e ndërkombëtare si dhe ka botuar disa cikle poetike dhe librat në prozë : Zotit M., një letër, Saga e Gjarprit, Ditë të askujt.
Gjuha e prozës së saj është vlerësuar si "një lloj etheje e ëmbël, e përmbajtur dhe luksoze" , ndërsa me natyrën e shkrimeve të saj është thënë nga kritika se "i është imponuar një lexuesi të kufizuar, por tepër cilësor: shkrimtarë, profesorë, studiues e studentë, deri tek Ismail Kadareja, i cili shkroi një parathënie parashikuese e vlerësuese."
Viola Isufaj është intervistuar disa herë në Shqipëri e Kosovë për veprimtarinë artistike dhe studimore.




Palas

Diell

Diell i bardhë

Dallgë të bukura

Kuaj të bukur

(grishje të bukura)

...

Lulet e rralla të zemrës sime

Janë më të pagane

Nga të gjitha.






Ish- mjellma e liqenit që më shpiku
Unë isha çka imzot krijoi në mua
Në të gjitha motet e bukura dhe të shëmtuara
Unë isha vreri
Lëngata e verdhë
engjëlli gjuhënëpërkë
Britma e sinqertë
(hyjnia vetë!)

Unë isha mali më i lartë
Isha aglosha që zbriste i kthjelltë
Unë isha Plaga ngjyrë-squfurt
përçartja e tij në sëmundje
Jeruzalemi në të mëngjër
Zbulesa pa emër- mahnitja më e beftë!

Isha Gërzheta që rrezitej në diell
vallëtare e çmendur në prush!
Isha aromë qielli shtrojash t’ylberta
gjithçkaja-kurrkush!                          
...
Unë qeshë mjellma e liqenit të atij që më shpiku.
...
Duke dashur e urryer atë                                                                  
Në vend të kapitesha shtigjesh me thepa
Në një këngë u kapita
E  s’u ngrita më.




(Pa titull)

Ç’i bëre ti kur gjithçka mbaroi?
Ti natyrisht e përqafove prapë,
si zotnia që këlyshin përkëdhel,
para se mbi liqen të krijohen rrathë                                                                                                    

Tri pika gjumë në qytet përbaltur
Gjumi im i ëmbël
me kokën mbi krah,
me krahun mbi parmak…

kudo shi, errësirë dhe baltë...
që unë nuk i shihja.
(e dija që ishin,
por nuk i kisha parë.)

 Arsyeja rrëshqiti  si bollë
  si horre
  në agim

 kështu u zgjova unë....
         .......
(për fat, paska zgjim!!!).










Gazullimi i rruzullit në këmbë të Kullës

Kur i mbyll sytë
Të kam në sy
Unë jam atje
Ku zjarret në qiell
Bebëza sysh ndrijnë
Gazullojnë bujshëm
Ë ëmbël ndriçojnë vrajat e tua
Dhe vrajat e tua
Bëhen hoje
E pikojnë jetë
Pikë-pikë
Dhe një herë Zot,
sikur dhe njëherë!
Në bebëzat e tua
Mugullon bari i gjelbër
E në bulevardët e gjera me palma
Ku s’na njihte i huaji
Luajtëm role fëmijësh
Burrë-grua
E u krenuam
E u lumturuam me lotë në sy
Më shumë se zogthi i verdhë që më bleve ti...

...
Kur hap sytë shikoj larg
Sh(ët)itorja e famshme e Kulla e Lartë
Plot drita
Dhe plot erëra bastardësh të panjohur
në prag të shëmbjes
Më duken
të pista.











Zbardhëllim
Shpirt
i eger
i bukur
i bardhe
Zgjohu
i qashtër
kthjellu
Në ag
Shpirt –kaprolli
Lot-njeri
Pulitje syengj’lli
Guvë
Shtëpi


Flatrat i rrah
Nën tjetër qiell
Largohem befas
Një tjetër diell
Më djeg qerpiket
Dhe flatrat rrah
perpjek
përflak
Të bardha
Prapë
E prapë
përflak
përflak
përndrit
përsëri
kundrova
këndova
ç’nuk dëgjova
Dëgjo
Dhe ti
Dhe ti
ti
përflakur
Hi


(Idlir ?)


Ç’nëmë mbart që je kundra teje
Idlir,
Kundër degës së dafinës,
Kundër ujkut
Kundër shkëmbit
Kundër erës
Kundër ëndrrës që bashkë pamë?
Ç’faj ti shlyen
Ç’mëkat
Që shpatën skuq
E thyen
E flak
Këllëfin mban?
Nga c’makth pike ti
Ç’gjoks trishton
Sëmbon
Ç’lot vret?
Ç’grackë ngreh
Në ç’çark ngec
Dhe këmbën bren
E ia mbath
Si një mi
Mëmëshkrryes
atpërbaltur
dashuruar
Idlir
Fërfëllimë
Dallgë dinake
Bri
S’je ti.
Ç’nëmë mbart që të jam pranë
ç’faj po shlyej
Që të pashë
Ç’mëkat



Mosqenie
Kohën e kam ndalur
Në brendësi të zemrave të tua
Aty përkundem
Aty kërkoj
të gjej
Mbretërinë
kur të zgjohem
(Po ç’do të gjej s’e di!)

Asnjë dridhje,
asnjë aromë,
asnjë tingull,
s’dua të shijoj,
veç dhembjes e lumturisë
shkaktuar prej teje
(Mosqenie!)

Ja ku më vjen prapë
Ti.
Kush?
Kush prej jush?
Sa shumë “Ti”!
Më shumë se dy.
Cili prej tyre je?
...
(Gjithmonë, gjithmonë e ke ditur:
(...ishte vetëm një vështrim i trishtuar
Në të dalë të vjeshtës së shkuar...)

Kadencë



Dy trëndafila të vyshkur
pinin ujë të ndenjur
nga një gotë e krisur.
...
Kush u kalb së fundmi
Në botën tënde të prishur ?!

(Pa titull)

Përdore më mori
Por nuk më mbajti përdore
Asnjë kopsht s’më tregoi
S’më shpjegoi asgjë
Nuk u frikësova
Ai ishtë Kolosi i Epirit
Me hije bishe antike
krenari pellazge
amfiteatresh
Dyrrahiumi
ishte
Ai ishte thirrja kah shekujt mijëvjeçarë
Ai ishte Bisha
Unë isha unë
Unë më
Nuk do të isha
Mbylla sytë
Thoi-kthetër e zezë
Ne gjoks m’u ngul
Stërkala shpërthyen
Portreti u ciflos
Klitha “oh”.
Gjuhën ma mori me vete
Kolosi që desha
M’u shkëput
Hapa sytë
S’isha më unë
Në mesnatë
Gjarpër-ilir u bë
Rrëshqiti pranë meje
Më shtrëngoi
Unë u zgjova
Ai fjeti
Nga ajo natë
S’e ndjeva më.



Pezm
I gëzhtitur n’herbarium të botës
Pa lëng
çakërrdisur kabareve
Pa plëng
Ti urishëm urgusesh
Pa lavd

Në një urnë hiri im
Hir-maraz.


Poesis
Koha bashkë me gjyshen time
Zvogëloi oborrin
Çngjyrosi shegët, ftonjtë,
luleborët rozë
Shthuri aromat kacavjerrëse
E shkërrmoqi diellin.
Shurdhoi të qeshurën time
me qenin
Bashkë me hingëllimën e kalit
Dhe zbehu kanosjen e fqinjit
Dhe frikën time
Për t’u hedhur matanë gardhit
Për të këputur një zambak të rrallë
Dhe për të parë zvarritjen e breshkës.
Zboi fantazmat nga kodra përballë
Ku vallëzonin në terr
Zhveshi nga magjia tingujt e mi
Që ndillnin kërmijtë të lëbyrnin në diell
Tkurri shtëpinë dhe e bëri shtëpi kukulle
Pa përndritjen e krahëve të bletës
-shtëpinë e kukullës e bëri gjigande!
Me pushtetin e puthjes së vesës.

E sot nuk eci në rruginën e ngushtë
të shkretë
Sepse ajo nuk më përket
druhem
Se mos humb rrugën që më çon në përmallime
Se mos kthjellem
Se mos zëri i kujtimit me zë gjysheje përnjësuar
mos rrënqeth tek ‘fshan ”s’ke ardhur për t’më takuar?!” …
(dhe e pakthjellur kthehem).

(Dashuria) është më e ngatërruar se unë vetë,
(dashuria) është e thellë si rrënjët e shpirtit tim,
(dashuria) qenka dënim me mosnjohje
për endjet e zemrës së dikujt,
falje e dëshiruar dhe ëndërr
e mbyllur në sytë e një tjetri
(me qerpikë të ngrirë)
për qershoret e verës së largët,
për guackat diellin fustranet
dhe krahët e mi të nxirë...

Dhe shpirti sa çuditshëm dashuron
gjithçka që s’mund të jetë e tij!

Ti ke sharmin e vjeshtës
apo të një banditi që s’ka bërë veç keq.
Shiko përtej zemra ime!
Gjithçka rreth nesh është vjeshtë…
dhe ti
dita më e bukur e kësaj stine!







( Pa titull)
Ishte një vajzë  e ishte një djalë
dhe .............asgjë,
historia nuk fillon.



Mall i ëndrrave të huaja
M’u kthe fëmijë i çlirët, i këndshëm
dremitje mahnitëse e trembur nga drita,
rritu me mua siç mund të rriteshim!
(e di ,...ne s’do të rriteshim kurrë.)


Për të mirën time duhet të harroj
dhe mendjes sime u dashka t’i them:
"unë imagjinoj gabim".
“-Oh, zhgarravinë paske qenë i huaj’’
-duhet të them ,
-"koha i shtrembëron gjërat",
-duhet të them.
Veçse ka për të shpërthyer kudo,
e vërteta e pamundur, e beftë
së cilës kur ishim fëmijë,
po aq sa dhe ty i kam besuar.

O ëndërr zhubrosur në zgjim!
Ndjesi e vrarë mëngjesesh të kthjellëta
kohë e vdekur që ishte
kohë e gjallë që s'ishte!

Shpirti juaj është kudo
dhe më shfaqet e më ndjek
më magjeps e më mundon
e më terr në eter
më rimerr në paharrim...

…ndërsa unë..., për miturinë time ndjej zemërim.


Në mbyllje të Ciklit të Drerit

I
Fryma e drerit
Në frymën time
“Të lindim drerë,
Të rrisim drerë,
Të zhbëhemi drerë”
Më tha

Veçse koha e Drerit
Nga koha e Njeriut
Miliarda vjet e largët është...



II
Të gëlltis
nektarin
e kuq
a të bardhë
të buzëqesh
që të nxirrem nga zemra e drerit shpirtkaltër
ndër pyje të reja të të ndjek



III
Një herbarium gjethesh të thara
Ngjyrëndryshkura…
Që zhbëhen në gjuhë shpendësh

Dreri im i sheh hutueshëm
E përmallshëm
Duket se çmendon “sikur të mos ishin me helm!” …

Dreri im është çmendur prapë
prapë Sorkadhe s’mund të jem…





Dikur i shemba me aq mund...
dhe vezulloi triumfi mbi venitjen,
por shkëlqimi i rrezeve më verboi,
vertebrat m’u shkërrmoqën...
Gjysmë e vdekur po i ndërtoj tani,
nën dritën që fashitet,
pa lavde zgjedh të vdes,
mes muresh të venitem

E mbaj mend mirë: ne nuk ishim njerëz

Dilja natën në të ftohtë të thëllimtë. Që askush mos të më shihte. Vetëm ti dhe Zoti.
Dilja me parfume jonjerëzorë dhe flokë të gjatë që shkëlqenin përmbi natën pa kthyer kokën as majtas as djathtas, me hapa të hirshëm e të pakthyeshëm që edhe sikur të më shihte ndonjë qenie e vdekshme të besonte se ishte fanepsje.
Pas mesnate kur rrugët ishin bosh. Dhe akulli si një deltë e bardhë dhe e kaltër më vishte qenien me avuj. E dija se isha tmerrësisht e bukur. Pasi të përshkoja rrugën do të të takoja ty. Ti ishe dhe më i bukur. Më e bukura qënie e mundshme në faqe të tokës. (Do të ngjisja pastaj shkallët e gurta që si një spirale shkonin deri në qiell.)
Ti prisje pranë një honi të kështjellës nga mund të më shihje vetëm mua dhe hënën. Pritja jote ishte e rrëpirtë.
Aty në hon gremiseshim pastaj dhe ndërronim gjendjen agregate. Bëheshim të lëngët e të tymtë.
Padyshim, ne nuk ishim njerëz.




Intervista "Një udhëtim që niset nga vetja për të mbërritur tek vetja" në gazetën Nacional

by VIOLA ISUFAJ on Saturday, 25 September 2010 at 08:55
Nacional: Kush është shkrimtarja Viola Isufaj? A mund të skiconi biografinë tuaj, prejardhjen?

Rrënjët e mia nuk  i harroj asnjë çast. Andej do t'ia nis. Familja e babait tim është shpërngulur nga Tirana në Durrës pas Luftës së Dytë Botërore. Ata jetonin në Tiranë sepse gjyshi im, Zyhdi Isufaj, ishte zhvendosur aty që në vitin 1921 për të kryer studimet në shkollën teknike amerikane "Harry Fultz". Ai la përshtypje të thella tek bashkëkohësit për shkak të një inteligjence dhe një karakteri të rrallë (kemi në shtëpi letrat e Dervish Dumës dhe Ali Dumës të cilët kanë qënëmiq të gjyshit tim dhe e kanë dashur shumë atë). Si e gjithë inteligjenca shqiptare, me ardhjen në fuqi të sistemit totalitar, ai u dënua me burgim- dhe familja u dëbua nga Tirana.
Zyhdiu ishte djalii Izet Borshit (Isufaj), i cili gjatë periudhës që kryente studimet në Stamboll, ra në kontakt me intelektualë patriotë shqiptarë që ndodheshin në Turqi .Lëvizja e Rilindjes Shqiptare si dhe takimet me vëllezërit Frashëri, Hasan Tahsini etj., ia përforcuan ndjenjat patriotike. Një meritë e Izet Borshit kanë qenë lidhjet e tij me shoqëritë kulturore që ushtronin aktivitetin e tyre në Sofie dhe Bukuresht, në Izmir e Stamboll me Kristo Luarasin, Shahin Kolonjën e të tjerë.
Kur u kthye në Shqipëri, kryente veprimtari atdhetare: u mësonte shqiptarëve të shkruanin e të lexonin shqip- bashkë me të shoqen Hesmanë, e kishin kthyer shtëpinë në një shkollë të vërtetë në kushtet kur mësimi i gjuhës shqipe ndalohej nga autoritet turke. Si financier punoi në qytete të ndryshme të Vilajetit të Janinës,në Kosovë, Tepelenë e Delvinë e Himarë si dhe në Qeverinë e Ismail Qemalit pas shpalljes së Pavarësisë.
Izet Borshi (Isufaj) ka marrë pjesë në të gjithë luftërat që janë bërë në Shqipërinë eJugut që nga viti 1909 e deri në luftën Ballkanike. Fundi i vitit 1912e gjeti në Vlorë ku qëndroi deri në ngritjen e flamurit, ditën e shpalljes së pavarësisë-që e dëshmon prania e tij në ballkonin historik përkrah Ismail Qemalit.
Në janar të 1920zgjidhet delegat i Delvinës për të marrë pjesë në Kongresin e Lushnjës; nga Komiteti i Mbrojtjes Kombëtare për Luftën e Vlorës ngarkohet në Komitetin e Luftës me detyrën e komandantit të prapavijësdhe gjatë përpjekjeve plagoset.
Për veprimtarinë etij është dekoruar nga Kuvendi Popullor me medalje për kontributin e tij përshpalljen e pavarësisë dhe për luftën e Vlorës, medalje të cilat ne nuk na janëdorëzuar për shkak të persekutimit nga regjimi që erdhi në fuqi në 1944.
Ndërsa, babai i gjyshes simë, Dritës, Rifat Mero, ka qenë komandanti i kufirit të jugut, emëruar nga qeveria e Ismail Qemalit (gjithashtu dekoruar nga Kuvendi Popullor).
U ndala këtu, jo aqpër zbardhjen e vlerave të këtyre personaliteteve të mohuara në diktaturë, porpër ndikimin që kanë ushtruar tek unë, (tek unë, si personalitet njerëzor dhekrijues), jo vetëm nëpërmjet rrëfimeve të prindërve apo të të afërmve, por edhe pa ekuptuar, gjenetikisht.

Nacional: Zakonisht shkrimtarët e rinj e nisin krijimtarinë ngapoezia dhe proza e shkurtër, për të kaluar pastaj tek proza e gjatë. Si shpjegohet që tek ju ka ndodhur e kundërta?

Po, fillimisht unëe kam gjetur veten më mirë tek proza e gjatë (novela, romani). Të tri librat emi të parë të botuar (Zotit M., njëletër, Saga e Gjarprit, Ditë të askujt) duket se janë "prozë e gjatë". Gjithsesi, edhe aty vihen re prirjet përnjë sintetizim maksimal, prirjet për shkrirjen e zhanreve (prozë, prozëpoetike, poezi, dramë) dhe vështirësia për përcaktimin e llojit të shkrimit.
Ndoshta për shkak të kohës së kufizuar (dhe këtu, sigurisht, nuk e kam fjalën thjesht për kohënfizike që duhet për të shkruar, fjala vjen, një roman), për shkak të qartësimit dhe intensitetit të mendimit që vjen, mesa duket, me përvojën, me përpunimin eshijeve artistike; si dhe për shkak të nevojës për të thënë sa më pak e për tësugjeruar sa më shumë, ja ku gjendem tani tek tregimi i shkurtër dhe tek poezia.

 Nacional: Si e vlerësoni krijimtarinë e tërinjve në këto vitet e fundit, a do të veçoje ndonjë emër prej tyre?

E vlerësoj atë, padyshim,duke veçuar artin e mirëfilltë nga kaosi. Kam dhënë mendimin tim pozitiv dhe nëintervista të tjera, megjithatë, është ende herët për të dhënë gjykime të saktae të plota mbi një periudhë letrare që prek të tashmen. Një larghedhje endjeshme në kohë lipset.

 Nacional:Si shkruan Viola, laboratori i saj krijues, huqet dhe tekat gjatë procesit të krjimit?

Unë kam studiuarfilologji në Universitetin e Tiranës (ku dhe punoj si lektore dhe kryej studimet doktorale), kështu që shkenca dhe krijimtariaartistike kanë ecur njëkohësisht dhe e kanë ndihmuar shumë njëra-tjetrën. Gjysmë naivisht kam menduar: "Për çfarë më hyn në punë zbërthimi i mundimshëm i lëndës letrare kur unë mund ta ngjiz atë?". Mirëpo, prirja nëkrijimtarinë letrare më ka mprehur intuitën në shkencë, ndërsa shkenca nga anatjetër, më ka disiplinuar shumë në procesin letrar, -ajo është vërtet një farëdiktati, që shtron pasionet, kontrollon përçartjet në krijimtari dhe u jeppërgjigje shumë pyetjeve që mund të të mundojnë. Është pra, një lloj vetëkontrolli!Artistët, shpesh i ngatërron koncepti i lirisë sepse me anë të tij përligjin tëgjitha kokëshkrepjet. Abuzohet pa dashje me konceptin e lirisë. Nga keqkuptimilindin krizat...
Laboratori imkrijues? Të vështirë e kam të flas për të e të jap hollësi. Më duket shumëpersonal, gati-gati intim. Më duket sikur më përket vetëm mua. Nuk di në ështëkjo një farë xhelozie imja, apo ndodh për shkak se procesi i ngjizjes së lëndësletrare është i pashpjegueshëm.
Është kohëtjetër-absolutisht tjetër kur krijoj. Është dimension tjetër.Po përpiqem të them diçka duke shkëputur një fragment nga libri "Ditë të askujt" mbi marrëdhëniet mebotën (mediokre) reale gjatë procesit të krijimit:
"..i kam ndjekur të gjitha nga lart, si njëfantazmë, si një shpirt, pa dashur dhe pa mundur të bëhem e materializuar dheme ndjenja. Ia kam behur fare rastësisht mes tyre si të dilja nga një pikturëmuzeu. Jam miqësuar me ta më e huaj se kurrë, kam ndenjur pjesën më të madhe tëditës dhe kam biseduar, por jo unë... Ata kanë besuar çfarë kanë dashur tëbesojnë. Jam absolutisht e paprekur dhee paprekshme nga viruset e tyre, nga brengat e tyre dhe nga hareja e tyre. Nukdi ç'shije ka kafeja në gojën e tyre dhe ç'shije kanë mëngjeset e ndritura nënshoqërinë e tyre... Nuk ndihem keq për ç'kam provuar e ç'nuk kam provuar... ndonjëherë bëhem dhe tokësore..."
Pyesni për tekat dhe huqet?
Mendoj se nuk mundtë flitet mirëfilli për "teka", apo "ekstravagancë", as në procesin e krijimit,as në përditshmërinë time. Por nuk është e para herë që i dëgjoj kur flitet përmua. Ndoshta kjo vjen për shkak të ngatërrimit të termit "modern" (shkrimet e mia kanë kryesisht karakter modern) me"avangardë". Është avangarda ajo që e ka të pamundur pa sjelljen artistike paradoksale, paskandalin, epatazhin (e këtu po ireferohem shpjegimeve që sjell kolegu im, Agron Tufa). Në sferën e pragmatikës,modernisti sillet si një shkrimtar i zakonshëm, ai krijon dhe nuk gjakon ta pohojë veten para botës me mënyra aktive. Përkundrazi, për modernistin më karakteristike është mënyra e mbyllur e jetesës dhe, nëse modernistët mblidhen në ndonjë rreth, ata sillen qetësisht e madje në stil paksa akademik.

Nacional: Për çfarë aludon në fakt, udhëtimi për të cilin rrëfehet në romanin tuaj më të diskutuar "Saga e Gjarprit"?

Udhëtimi nëntokësor është një arrati ngavetvetja për të mbërritur tek vetvetja, është takimi me atë pikë të pavetëdijes ku e tashmja është e nesërmja dhe e djeshmja e tashme.
Ka lloj-lloj syrgjynesh, ka degdisje edhe në ndonjë pikë të errët të trurit...

Nacional: A mund të themi se ngjarja poetike fëminore ështëlinjë dominante në këtë roman? Pra, a është ai një roman dashurie?

Jo, ai është një roman frike. Frike për rrezikimin e një etnie.

Nacional: A e ndiqni gazetën Nacional dhe cfarë mendoni për të?

E ndjek dhe më pëlqen. Më pëlqen pasi promovon shkrimtarët e rinj, megjithëse rrezikon për këtë.Më pëlqen gjithashtu, cilësia e gazetës Nacional dhe fakti se ajo shpërndahet dhe jashtë kufijve në botën shqiptare: (në Kosovë, Maqedoni...) - kjo është diçka shumë e mirë!

Nacional: Çfarëdo të presim në të ardhmen nga Viola?

Ah, sikur të mund ta përcaktoja dot e të mundtë paraqisja ndonjë projekt, do të isha duke folur për planet e mia shkencore,jo për krijimtarinë artsitike.
·  ·  · Share

    • Kledi Satka Shegani si gjithmone e vecante !
      16 August at 11:18 ·  · 

    • Denada Cani ooh sa bukur , ohh sa bukur Viola
      16 August at 13:34 ·  · 

    • Romina Inva Kasembi komplimente,nje histori shume e pasur familjare......
      16 August at 13:55 ·  · 

    • Romina Inva Kasembi komplimenti dhe per pamjen viola shume elegante.....si perhera.
      16 August at 13:56 ·  · 

    • Besmira Mucaj ti je si engjell...!
      16 August at 20:27 ·  · 

    • Romina Inva Kasembi Te gjithe jemi shume te kenaqur qe violen e kemi pasur pedagoge,eshte nje shanc i rralle te kesh mbi te gjitha njereze dhe profesor shume te mire.
      17 August at 18:34 ·  · 

    • Erjola Sterjo O ylli po pse ke humbur? Nuk jemi degjuar u be shume kohe, je shume e mire po me trego cte reja kemi nga ty e nga motrat. Te puth fort
      23 August at 18:59 ·  · 

    • DHrami Frida Viola si nje viole e brishte dhe e vecante , shpresoj ne ndonje udhetim te mundshem ketej te me takosh .. Félicitation .
      30 August at 22:39 ·  · 

    • Brikena Sinani O e bukura e dheut ,
      31 August at 14:33 ·  · 

    • Amor Vincit Omnia Manitese je profesoreshe ! Shkrimi po edhe fotoja ! Komplimente !
      01 September at 15:45 ·  · 

    • Vaide Gruda Viola urime per arritjet !Je e mrekullushme,jam shume e lumtur qe je mikja ime.Te puth fort....
      04 September at 15:23 ·  · 

    • Elison Kuteli ne koke te beqarve tani..buqeta te paske ngec )))
      05 September at 14:55 ·  · 

    • VIOLA ISUFAJ Faleminderit të gjithëve! Përqafime...
      26 September at 16:01 ·  · 

    • Nesida Licollari urime te metejshme.....
      27 September at 19:42 ·  · 

Google+ Followers